விடு

யாக்கை உதறிவிட்டு
யானும் வான் பறந்து
பறவைப் பார்வையிலே
வாழ்வைப் பார்க்கயிலே

கவலைகள் அரிப்பதில்லை
கடவுள்கள் தடுப்பதில்லை
பொய்த்துணைத் தேடவில்லை 
மனப்-பேய்களும் ஆடவில்லை..

கொண்டது இழப்பதுவோ
கண்டது பிடிப்பதுவோ
நோய்ப் புண் துடிப்பதுவோ
எதுவும் மிடிமையில்ல..


வயிறும் நாக்குமில்லை
வன்மம் தொடர்வதில்லை
கதிர்-நிழல் கடவுமில்லை  
நாளைசெய் கடனுமில்லை..


ஒற்றை அச்சம் மட்டும்
இன்னும் மிச்சம் இருக்கிறதே...



இக்-கவிதை  முடிக்கையிலே 
என் வாழ்க்கை  திரும்பிடுமே....

:-(

தமிழா...

ஈழம்-வெல்லும் நாள்
தூரம் செல்லலாம் ..
சோழன் கொடி பறக்க
வேலை தள்ளலாம்...

மரணம்தனைக் கண்டு
மனமும் கலங்கலாம்
சூது- இருள் கவிழ்த்து
இரங்கல் பாடலாம்...

ஆனால்,
இரவினைக் கிழித்து
வான்தனை எரித்து
மறைந்த ஆதவன்
உதயம் ஆவான்...

செத்து மடிந்தவன்
வித்தாய் மாறி- நம்
இரத்தம் சதையில்
சித்தம் மீள்வான்..

புயல் போல் மீண்டும்
யுத்தம் தொடங்கும்
தமிழா! என்றவன்
குரல் வான் ஒலிக்கும்...

அந்நொடி வரை நீ
பொறுத்திரு அனலாய்
உன்நொடியும் வரும்
துடித்திரு தமிழா...!